(Çok derin, şiirsel ve empati ile retorik arasındaki o zalim uçurumu anlatan edebi bir tespittir). İnsanların iletişim yeteneği ile duygusal derinliği arasındaki ters orantıyı gösterir. Gerçekten derin acılar çeken, çok seven veya vicdanı kanayan (kalbi olan) masum insanların; genellikle o devasa duygularını anlatacak süslü kelimeleri (dili yok) olmaz, onlar sadece susar ve yutkunurlar. Ancak hiçbir şey hissetmeyen, vicdansız, yalan söyleyen ve (kalbi olmayan) siyasetçiler, dolandırıcılar veya sahtekarlar; insanları kandırmak için dünyanın en güzel kelimelerini, o sihirli ve ikna edici (dili olan) hitabeti kullanırlar. Gerçek duygular dilsizdir, sahtelik ise çok gevezedir.