Zekâ ile erdem arasındaki (bazen karıştırılan) o büyük uçurumu anlatan harika bir psikolojik ve ahlaki tespittir. Çoğu zaman bir insanın doktor, profesör veya çok kurnaz ("zeki") olması, onun güvenilir ve "karakterli" olduğu anlamına gelmez (hatta zeki insanlar daha iyi yalan söyleyebilir). Yazar; insana empatiyi, şefkati, adalet duygusunu ve omurgayı öğreten yegâne şeyin akademik başarı ("zekâ") değil; hayatın o acımasız sillesini yemek, kaybetmek ve gözyaşı dökmek ("acı çekmek") olduğunu; gerçek insanlığın sadece acının laboratuvarında piştiğini fısıldar.