Marcus Aurelius gibi Stoacıların veya Doğu bilgelerinin sıkça eleştirdiği bu derin psikolojik paradoks, egonun ne kadar sinsi ve kılık değiştirebilen bir düşman olduğunu anlatır. İnsan bazen maldan, mülkten, şöhretten veya dış görünüşünden vazgeçerek "kibirden arındığını", ne kadar mütevazı ve bilge bir insan olduğunu düşünmeye başlar. Ancak bu kez de zihin; diğer insanlara bakıp "Ben onlar gibi kibirli ve sığ değilim, ben çok yüce bir ruha sahibim" diyerek ruhsal bir ego (spiritual ego) yaratır. Yazar, bu "ben ne kadar da mütevazıyım" kibrinin, normal bir kibirden çok daha zehirli ve gizli (katlanılmaz) olduğunu ustaca ifşa eder.