Stoacı filozof Seneca'ya ait olan bu (veya benzeri) derin varoluşsal aforizma, hayatın uzunluğunu "nicelik" (yıl) olarak değil, "nitelik" (yaşanmışlık) olarak ölçer. İnsanlar sürekli olarak daha fazla yaşamak, yaşlanmamak, yüz yıl yaşamak (uzun hayat) istediklerinden bahsederler. Ancak bu bitmeyen zaman arzusu, aslında onların şu anki hayatlarını ne kadar "boş", ne kadar "anlamsız" ve ne kadar "korku içinde" (kısa) yaşadıklarının en büyük kanıtıdır. Hayatını dolu dolu, erdemli ve cesurca yaşayan biri, zaten tatmin olmuştur ve zamanın bitmesinden korkmaz. Söz, uzun ömür hırsının aslında yaşanamamışlığın bir çığlığı olduğunu ifşa eder.