Bu söz, insanın rasyonel aklına sığınarak varoluşsal kaygılardan kaçma çabasını felsefi ve psikolojik bir derinlikle ele alır. Yalnızca kendi zihnine güvenen birey, dış dünyanın öngörülemez kaosundan ve bilinmezliğinden korktuğu için aklını güvenli bir sığınak olarak inşa eder. Bu yönüyle akıl, gerçeğin ezici gücü karşısında bir savunma mekanizmasına dönüşür.

Sözün ikinci kısmında ise bu korkunun kaynağı doğrudan hakikate bağlanır. Hakikat, tüm çıplaklığı ve sarsıcılığıyla insanı yüzleşmeye zorlayan mutlak bir güçtür. Bu devasa gerçeklikle karşılaşan insan, kendi sınırlarını ve acizliğini fark ederek korkuya kapılır. Dolayısıyla korkaklık, hakikatin ezici varlığı karşısında doğan kaçınılmaz bir tepkidir; yani korkaklar, aslında hakikatin çarpıcı gücüyle şekillenmiş ve onun tarafından yaratılmış ruhlardır.