Sadi Şirazi veya benzeri bir Doğu bilgesine ait olan bu ahlaki aforizma, paranın ve statünün bir amaç değil, sadece bir araç olması gerektiğini hatırlatır. İnsanlar genellikle dengeyi kaybedip, para veya makam (şeref) kazanmak uğruna sağlıklarını, sevdiklerini, gençliklerini ve hatta onurlarını feda ederler (ömrünü mal için tüketmek). Oysa yazar; malın ve paranın yegâne varoluş amacının, insana rahat, stressiz ve onurlu bir hayat ("huzur") sağlamak olduğunu belirtir. Paranın kölesi olup huzurunu satan insanların içine düştüğü o büyük ve aptalca trajediyi çok net bir dille uyarıyor.