Bu aforizma, insanın kendini tanıması ve eleştirel bir farkındalık geliştirmesi için kimin sözüne güvenmesi gerektiğini zekice tersyüz eder. Dostlarımız, bizi sevdikleri için genellikle kusurlarımızı görmezden gelir, hatalarımızı yumuşatır ve bizi her zaman haklı çıkaracak bir mazeret bulurlar. Bu durum, insanın kendini dev aynasında görmesine neden olabilir. Oysa düşmanlarımız, bizim en ufak bir zafiyetimizi, ahlaki bir açığımızı veya tutarsızlığımızı bulup yüzümüze vurmak için pürdikkat beklerler. Yazar, gerçek ahlaki sınavımızın ancak bize hiç taviz vermeyen ve bizi en acımasız şekilde yargılayan rakiplerimizin gözünden bakarak anlaşılabileceğini savunuyor.