Hz. Muhammed'e (s.a.v) ait olan bu ünlü hadis, İslam ahlakının toplumsal dayanışma (diğerkamlık) ve empati temelini oluşturur. Gerçek bir inananın (müminin) ahlakı sadece ibadetle değil, komşusunun veya çevresindeki diğer insanların acılarına duyarlı olmakla ölçülür. Başkalarının yoksulluk, açlık veya sıkıntı çektiği bir ortamda, bencilce sadece kendi refahını düşünen ve lüks içinde yaşayan biri, gerçek anlamda o inancın ruhunu taşımıyor demektir. Bireysel refah, toplumsal adaletin önüne geçemez.