Tasavvufi ve İslami bir psikoloji (kader) kuralı olan bu söz, "şükürsüzlüğün" ve sürekli şikâyet etmenin yarattığı manevi felaketi anlatır. İnsanlar bazen trafikte sıkışmak, küçük bir eşyayı kaybetmek veya basit bir tartışma gibi son derece hafif ve atlatılabilir sıkıntıları ("küçük musibetleri") dünyanın sonu gelmiş gibi abartır, isyan eder ve hayatı kendine zehir eder. Yazar (veya bilge); bu kadar küçük şeylerde bile sabır ve olgunluk gösteremeyen o şımarık ruhun, hayatın asıl acılarını (ölüm, hastalık, iflas) anlaması için, ilahi adalet tarafından çok daha "büyük ve gerçek musibetlerle" (imtihanlarla) yüzleştirileceğini sert bir şekilde uyarır.