Bu pragmatik ve biraz da alaycı psikolojik tanım, mutluluğu mükemmellikten ayırarak onu bir savunma veya idare mekanizması olarak konumlandırıyor. Hayat hiçbir zaman pürüzsüz, sorunsuz veya acısız olmaz; dışarıdan mükemmel görünen bir yaşamın içinde bile her zaman çatlaklar, hayal kırıklıkları ve eksiklikler vardır. Eğer kişi mutluluğu sadece her şeyin kusursuz olmasına bağlarsa, hayatı boyunca mutsuzluğa mahkûmdur. Yazar, mutlu olabilmenin asıl sırrının, kontrol edilemeyen olumsuzlukları, ufak tefek pürüzleri ve can sıkıcı detayları kasıtlı olarak filtreleyip "görmezden gelebilme" (ignoring) yeteneğinde yattığını gerçekçi bir dille ifade ediyor.