(Türkiye tarihindeki o efsanevi, derin bir milli yası; örneğin Atatürk'ün ölümünü (10 Kasım 1938), Uğur Mumcu'nun cenazesini veya çok büyük bir ulusal felaketi anlatan) muazzam derecede şairane ve göz yaşartıcı bir edebi metafordur. Bulutsuz, güneşli bir gündür, gökyüzünden tek bir damla su bile düşmemiştir. Ancak yazar; o anons radyodan yapıldığında veya o acı haber ülkeye düştüğünde; milyonlarca insanın gözlerinden akan o sel gibi gözyaşlarının ("ağlamanın"), koskoca bir ülkeyi ("Türkiye'yi") baştan aşağı "ıslatmaya" yettiğini o efsanevi, tüyler ürpertici acıyla kalbimize çiviler.