Türkiye'nin 1990'lı yıllardaki terörle mücadele konseptinin (ve köy boşaltma stratejisinin) arkasındaki o acı ve travmatik askeri gerekçeyi anlatan güvenlik odaklı (muhtemelen eski bir komutanın/devlet görevlisinin) bir itirafıdır. Devlet, terör örgütüyle (PKK) dağda savaşırken; bölgedeki bazı sivil köylülerin (korkudan veya ideolojik destekten dolayı) teröristlere yardım etmesi, milisleşmesi ve hatta doğrudan askere kurşun sıkması, savaşın kurallarını tamamen çökertmiştir. Düşman ile sivilin birbirine girdiği ("köylülerin karakola saldırdığı") bu asimetrik ortamda, devletin hem kendini korumak hem de terörün lojistik bağını kesmek için köyleri boşaltmak ("zorunlu göç") gibi ağır bir karar almak zorunda kaldığını savunan askeri/tarihi bir tezdir.