Viktor Frankl'ın "İnsanın Anlam Arayışı" kitabındaki (veya benzeri bir toplama kampı psikolojisi) en acı tecrübelerden çıkarılmış sarsılmaz bir hayatta kalma (survival) kuralıdır. En karanlık anlarda (savaşta, esarette veya ağır hastalıklarda) insanı hayata bağlayan şey bedensel gücü, yemeği veya silahı değildir. İnsanı o çamurun içinden çıkaran tek motor, "yarın daha iyi olacak" veya "sevdiklerime kavuşacağım" inancıdır (umuttur). Umudunu ("neden" yaşayacağını) kaybeden bir insan, biyolojik olarak sağlıklı olsa bile ruhsal olarak fişi çeker ve ölür. Yazar, umudun sadece bir duygu değil, bizzat bir "yaşam destek ünitesi" olduğunu anlatır.