Disiplinin, yazarlığın (sanatın) veya hayatın o gösterişten uzak, romantizmden arınmış en "amele/işçi" (gerçekçi) kuralıdır. İnsanlar bir şey üretmek, kitap yazmak veya toparlanmak için "ilham perisinin" gelmesini veya çok iyi hissetmeyi beklerler. Oysa yazar; asıl başarının o ilham yalanında değil, sadece sabah kalkıp o masaya ("sandalyeye") oturmakta, bahaneleri çöpe atıp klavyeyi ("aletleri") eline almakta ve ne kadar yorgun olursan ol o sıkıcı işi "yeniden başlatmakta (disiplinde)" gizli olduğunu öğütleyen sarsılmaz bir irade (stoacı) manifestosudur.