Bu atasözü, insanın katlanmak zorunda olduğu zorluklar, ayrılıklar veya bekleyişler için bir teselli kaynağıdır. Bir sıkıntının (askerlik, hapis, hastalık veya uzaklık gibi) belli bir sınırı ve biteceği bir tarih (sayılı gün) biliniyorsa, o zamanın ne kadar uzun görünürse görünsün bir gün mutlaka hızla akıp geçeceği ve son bulacağı anlatılır. Sınırlı olan her acı, tahammül edilebilirdir ve bir sonu vardır.