Bu mizahi ve ünlü atasözü, herkesin yönetici, komutan veya işin kolayına kaçan patron olmak istediği ortamlarda, asıl üretimi yapacak, emek verecek ve işin zahmetini çekecek kimsenin kalmadığını eleştirir. Toplumda herkes statü, emir verme yetkisi veya saygınlık peşinde koşarsa, o statüyü ayakta tutan temel işlevler, üreten eller ve gerçek sorumluluklar sahipsiz kalır. Emek vermeden sadece otorite olmak isteyenlere yönelik bir sistem eleştirisidir.