İslam inancındaki bu derin tasavvufi ve varoluşsal tefekkür, insan ömrünün kısalığını muazzam bir metaforla anlatıyor. Yeni doğan bir bebeğin kulağına okunan ezan, aslında onun yıllar sonra kılınacak olan cenaze namazının çağrısıdır. Bu bakış açısına göre hayat; ezan ile kamet arasında geçen, göz açıp kapayıncaya kadar bitiveren kısacık bir bekleyiş süresinden ibarettir. İnsanın dünyaya gelişiyle gidişi arasındaki o koca ömür, evrensel zaman ölçeğinde sadece birkaç saniyelik bir anlama sahiptir. Bu söz, dünya telaşına kapılıp kibirlenen insana, sonunun ne kadar yakın ve kaçınılmaz olduğunu sarsıcı bir zarafetle hatırlatıyor.