Bu söz, insanın varoluşsal anlam arayışı ile gündelik yaşam pratikleri arasındaki o ince köprüyü kurar. Felsefi açıdan bakıldığında, çalışmak eylemi tarih boyunca bir zorunluluk, hatta bazen bir ceza olarak görülmüştür. Ancak insan, tutkularını ve yeteneklerini mesleğine dönüştürebildiğinde, iş kavramı bir yük olmaktan çıkıp kendini gerçekleştirme aracına dönüşür.

Psikolojik olarak bu durum, bireyin zihinsel bir akış haline geçmesini sağlar; zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı, yaratıcılığının zirveye ulaştığı bir doyum noktasıdır bu. Sevgiyle yapılan iş, emeği yabancılaşmadan kurtarır ve onu hayatın neşeli bir parçası haline getirir. Dolayısıyla bu alıntı, hayatı sadece katlanılması gereken bir sorumluluklar bütünü olarak değil, aktif bir varoluş şenliği olarak yaşamamız gerektiğinin edebi bir hatırlatıcısıdır.