(Erich Fromm'un "Sevme Sanatı" kitabındaki muazzam felsefi/psikolojik tanımıdır.) Modern insan, bencilliğin ("ben merkezciliğin") ve sürekli sadece kendini beğenmenin ("narsisizmin") kendisine özgürlük getireceğini sanır; oysa bu durum kişiyi sadece kendi yankısını duyduğu ıssız bir hücreye (hapishaneye) kilitler. Yazar; insanın kendi o zavallı, dar egosunun duvarlarını yıkabilmesinin (soyutlamadan kurtulmasının) tek yolunun, başka bir varlığı (bir insanı, doğayı veya bir fikri) kendinden daha fazla "sevmek" olduğunu; gerçek sevginin zindandan bir "kaçış tüneli" olduğunu harika bir dille açıklar.