İnsanın çocukluğundan itibaren hissetmek istediği, hatalarıyla, kusurlarıyla ve tüm çıplaklığıyla olduğu gibi kabul edilme, sevilme arzusunun varoluşsal ifadesidir. Koşullara bağlı sevgiler (başarırsan severim, uslu durursan severim vb.) bireyde yetersizlik ve kaygı yaratır. Hiçbir karşılık beklemeden, sadece var olduğumuz için sunulan sevgi, ruhun en büyük şifasıdır. Bu söz, bizi ilişkilerimizde bu saf ve hesapsız sevgiyi üretmeye, sevdiklerimizi beklentilerimizin esiri yapmadan, oldukları gibi kucaklayabilecek bir yüce gönüllülüğe ve ahlaki olgunluğa erişmeye davet eden şefkatli bir çağrıdır.