Bu söz, sanatın pragmatik bir hedef veya ulaşılması gereken bir menzil olmaktan ziyade, insanın varoluşsal derinliklerinden fışkıran engellenemez bir güç olduğunu vurgular. Şiiri bir amaç olarak görmek onu rasyonel bir planın parçası haline getirirken, tutku olarak tanımlamak onu ruhsal bir zorunluluk seviyesine taşır.

Psikolojik açıdan bu yaklaşım, yaratım sürecinin bilinçli bir çabadan çok, bastırılamayan bir duygu yoğunluğunun ve içsel bir taşmanın sonucu olduğunu gösterir. Felsefi düzlemde ise sanatın kendi kendisinin nedeni olduğu fikrini savunur; şiir dışsal bir fayda için değil, şairin kendi varlığını anlamlandırma biçimi olarak doğar. Şair için yazmak bir son durak değil, o yaratıcı yangının içinde bizzat var olma eylemidir.