Bu atasözü, toplumda asıl işi yapan, ter döken ve başarıyı sağlayan kişilerin çoğu zaman arka planda kaldığı, ancak o işin meyvesini yiyen, gösterişini ve övgüsünü toplayan kişilerin hep yönetici veya aracılar olduğu adaletsizliğini eleştirir. Başarıların, onu yaratan isimsiz kahramanlara değil de güç ve statü sahiplerine mal edilmesi gerçeği, yüzyıllar boyunca değişmeyen acı bir toplumsal dinamiğin özetidir.