Bu atasözü, nesiller arası görev devrinin ve hayatın doğal döngüsünün nasıl işlediğini kırsal hayattan bir örnekle anlatır. Bir baba, hayatının büyük bir kısmını evladını büyütmek, onu yetiştirmek ve ailesini geçindirmek için yorularak geçirir. Ancak evlat olgunlaşıp kendi ayakları üzerinde durmaya, sorumluluk almaya başladığında, artık babanın yükü hafifler. Bu söz, evlatların zamanı geldiğinde ailelerinin sorumluluğunu devralarak onlara minnet borcunu ödemeleri gerektiğini ifade eder.