(Nihal Atsız veya Ziya Gökalp gibi Türkçü ekolün öncülerine ait) milliyetçiliğin sadece romantik bir siyasi tercih değil, Türkiye'nin Ortadoğu/emperyalist cenderesinde hayatta kalabilmesi için adeta bir "varoluş ve beka (zorunluluk)" şartı olduğunu anlatan o keskin ideolojik tezdir. Yazar; etrafı düşmanlarla ve farklı etnik/dini bölücülüklerle çevrili bu coğrafyada; devleti bir arada tutacak ve kurucu kodları koruyacak o yegâne çimentonun o güçlü "Türk/Türkçü" kimlik olduğunu, bundan vazgeçmenin (enternasyonalist veya ümmetçi hayallere dalmanın) bir devlet intiharı ("zaruret") olacağını savunur.