Bu söz, zihinsel bir dönüşüm gerçekleştirmeden sadece yeni kavramları kuşanmanın yarattığı entelektüel iki yüzlülüğü ve bunun toplumsal tehlikelerini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Gerçek bir aydınlanma, eski dogmaları ve köhne inançları sorgulayıp terk edebilme cesareti gerektirir. Ancak birey, geçmişin önyargılarını muhafaza ederek yeni bilimsel veya felsefi fikirleri yalnızca birer süs gibi üzerine iliştirdiğinde, ortaya bilimle maskelenmiş bir gericilik çıkar. Psikolojik boyutta bu durum, kişinin bilişsel çelişkiden kaçmak için modern söylemleri kendi statükocu zihniyetini meşrulaştırmak adına araçsallaştırmasıdır. Felsefi açıdan ise, köklü bir paradigma değişimi yaşanmadan yapılan bu yüzeysel kabuller toplumu manipüle eder. Kendini ilerici sanan ama özünde aşırı tutucu olan bu kitleler, bilimin saygınlığını kendi dogmalarını dayatmak için kullandıklarından toplum için sinsi birer tehlikeye dönüşürler.