Pedagojinin, çocuk psikolojisinin (ve sağlıklı ebeveynliğin) en altın, en iyileştirici kuralıdır. Aileler genellikle çocuklarına "daha çalışkan ol, daha uslu ol, ağabeyin gibi ol" diyerek (onu başka bir kalıba sokmaya çalışarak) onu reddederler. Bu durum çocukta sürekli "ben yetersizim, defoluyum" (utanç) hissi yaratır. Oysa yazar; çocuğu yetenekleriyle, eksikleriyle ve kendi tuhaflıklarıyla ("olduğu gibi/şartsız") seven bir ailenin; o çocuğa dünyadaki en büyük gücü (özgüveni) vereceğini ve o çocuğun hayatı boyunca kendi varlığından "asla utanmayacağını" o mükemmel şefkatle özetler.