(Yalnızlık psikolojisinin, Arthur Schopenhauer veya Charles Bukowski tarzı o muazzam tehlike/konfor paradoksunu anlatır). İnsan başlangıçta yalnızlıktan korkar ve acı çeker. Ancak yalnızlıkta bir kez o derin (huzurlu ve sakin) alanı keşfettiğinde; artık yalan söylemek zorunda olmadığı, kimsenin kahrını çekmediği ve (enerjisini tüketen) o toksik insanlara tahammül etmediği o saf özgürlük alanına (çok bağımlılık yapar) korkunç bir şekilde alışır. O saatten sonra yalnızlık bir eksiklik değil, insanın terk edemediği uyuşturucu gibi bir konfor alanına dönüşür. Yalnızlığın huzuru, kalabalıkların sahteliğinden daha tatlıdır.