Dostoyevski'nin Karamazov Kardeşler romanından süzülen bu kadim felsefi sorgulama, teodise ve kötülük problemini insan vicdanını sarsan bir soruyla ortaya koymaktadır. Evrensel bir mutluluğun veya mükemmel bir düzenin kurulması, masum tek bir çocuğun acı çekmesine ve gözyaşı dökmesine bağlıysa, bu düzenin ahlaken kabul edilemez olduğunu savunur. İnsanın vicdanı, çoğunluğun menfaati için bile olsa azınlığın ve masumun feda edilmesini reddeden yüce bir adalet duygusuna sahiptir. Bu derin sorgulama, yaratılışın anlamını sorgularken bireysel ahlakın toplumsal faydacı anlayıştan her zaman üstün olduğunu ve masumiyetin değerinin paha biçilemez olduğunu hatırlatır.