Tasavvufi bilgeliğin, divan şiirinin veya Ömer Hayyam tarzı bir varoluşsal melankolinin yansıması olan bu dize, hayatın kısalığını (faniliği) anlatır. "Üç gün" metaforu; dün, bugün ve yarındır. Geçmiş bitmiştir, gelecek belirsizdir; insanın elinde sadece bir anlık "bugün" vardır. Yaşam o kadar hızlı ve iz bırakmadan akar ki, ölüm anı geldiğinde geriye dönüp bakan bir insan, seksen yıllık ömrünün sanki bir "gece uykusunda görülen kısa bir rüyadan" ibaret olduğunu hisseder. Bu söz, dünya hırslarının ne kadar boş olduğunu ve her şeyin aslında büyük bir yanılsama (düş) olduğunu hüzünlü bir dinginlikle söyler.