Bu söz, kanaatkarlığın ve içsel tatminin mutluluğa giden en kestirme yol olduğunu savunan kadim bir bilgeliktir. Sürekli daha fazlasını istemek yerine, elindekilerin değerini bilen, mütevazı ve sade bir yaşamla yetinebilen insanların, hırsın getirdiği kaygılardan arınarak ruhsal bir huzur (mutluluk) elde edeceklerini belirtir.