"Yeşil Yol" (The Green Mile) filmindeki unutulmaz John Coffey karakterinin bu dokunaklı repliği, insanların birbirine uyguladığı zulme ve kötülüğe şahit olmaktan tükenmiş devasa ama naif bir ruhun feryadıdır. Yağmurda ıslanmış, korunaksız ve çaresiz bir serçe metaforu, fiziksel cüssesi ne kadar büyük olursa olsun, ruhsal olarak dünyanın acımasızlığı karşısında ne kadar kırılgan kaldığını simgeler. İnsanların sebepsiz nefreti, öfkesi ve birbirlerine verdikleri zarar, empatisi çok yüksek olan bu karakterin ruhunu öylesine ezmiştir ki, ölüm onun için bir ceza değil, bu dayanılmaz yalnızlıktan ve acıdan bir kurtuluş haline gelmiştir. Söz, empatinin bazen taşınması en ağır yük olduğunu hatırlatır.