Bu söz, dünyadaki adaletsizlikler karşısında sessiz kalan entelektüellere veya eğitimli kesimlere yönelik çok sert bir eleştiridir. Bilgisiz bir insanın susması cehaletten beklenebilir; ancak okumuş, gerçeği görebilen birinin zalimliğe göz yumması, iki ihtimali akla getirir: Ya aydınlık sandığı zihni aslında tamamen kördür, ya da vicdanını kişisel çıkarları uğruna tamamen satmıştır. Her iki durumda da, bu sessizlik büyük bir ahlaki çöküştür.