Yalnızlığın fiziksel değil, tamamen psikolojik bir boyut olduğunu anlatan sarsıcı bir ilişkiler aforizmasıdır. İki insan yasal olarak evli olabilir, yıllarca (aynı yatakta) uyuyabilir, etrafa mükemmel bir çift gibi görünebilir. Ancak ışıklar kapanıp (gözlerini kapattığında), kendi zihninin içiyle baş başa kaldığında; o insanın seni aslında hiç anlamadığını, ruhuna dokunmadığını fark ediyorsan, o kalabalık yatağın içi, dünyadaki en korkunç, en dipsiz (yalnızsındır) mağaraya dönüşür.