Bu söz, hafızanın insan ruhu üzerindeki iki uçlu ve sarsıcı gücünü muazzam bir tezatla gözler önüne seriyor. Anılar, geçmişin güvenli limanına sığınarak bugünün soğukluğundan kaçmamızı sağlayan, içimizi ısıtan birer duygusal sığınaktır. Bize kim olduğumuzu hatırlatır ve yalnızlığımızı hafifletirler. Ancak bu nostalji hissi, kaybedilenin bir daha asla geri gelmeyeceği gerçeğiyle yüzleştiğimiz an yıkıcı bir silaha dönüşür.

Psikolojik açıdan bellek, hem varlığımızı ayakta tutan bir dayanak hem de bizi geçmişin gölgelerine hapsederek içten içe kemiren bir prangadır. Zamanın geri döndürülemez akışı karşısındaki çaresizliğimiz, en güzel hatıraları bile derin bir sızıya dönüştürür. İnsan, geçmişin sıcaklığıyla ısınırken aynı geçmişin özlemiyle parçalanabilen, kendi hafızasının hem hükümdarı hem de esiri olan yegane varlıktır.