(Platon'un "Şölen" diyalogundaki o meşhur "Ruh İkizi (Androjen)" mitolojisini veya tasavvuftaki Vahdet-i Vücud (Allah'a kavuşma) felsefesini anımsatan) o varoluşsal yalnızlığı anlatan muazzam derecede romantik ve şairane bir tanımlamadır. İnsan her şeye sahip olsa bile (para, kariyer) içinde hep açıklanamaz bir boşluk ("noksanlık/eksiklik") hisseder. Yazar; bu hissin aslında insanın doğuştan eksik yaratılmasından değil; sadece onun ruhunun diğer yarısının (gerçek aşkının veya Tanrı'nın) şu an yanında olmamasından ("bir arada olmayışından") kaynaklanan evrensel bir hasret sancısı olduğunu o naif dille fısıldar.