Lider kültüne, yağcılığa ve siyasi yalakalığa karşı, devlet terbiyesini (veya eski ananevi duruşu) anlatan son derece asil bir kuraldır. Bir siyasetçi veya yönetici daha hayattayken ve gücü elindeyken, onun ismini üniversitelere, sokaklara veya stadyumlara vermek ona duyulan saygının değil; tamamen iktidardan çıkar sağlama, ihale kapma ve yaranma ("dalkavukluk") arzusunun bir ürünüdür. Gerçek saygı (ve o ismin hak edilip edilmediği), ancak o kişi öldükten ve tüm siyasi çıkarlar bittikten sonra tarihin tarafsız terazisiyle ölçüldüğünde ortaya çıkar. Yaşayanlara anıt dikilmeyeceğini anlatan onurlu bir tespittir.