Bu söz, toplumsal yozlaşmanın ve otoriterleşmenin en tehlikeli aşamasını, gerçeğin değersizleşmesi üzerinden gözler önüne serer. Yalanın sistemli bir şekilde süreklileşmesi, bireylerde sadece inanç kaybına değil, aynı zamanda derin bir bilişsel uyuşmaya yol açar. Doğru ile yanlış arasındaki sınır belirsizleştiğinde, toplum kolektif bir kayıtsızlığa ve nihilizme sürüklenir. İnsanlar artık zihinsel olarak kendilerini korumak için hiçbir şeye inanmamayı seçerler.

Ancak bu inançsızlık iklimi, manipülatörlerin en büyük gücüdür. Çünkü gerçeğe ve adalete olan inancını yitirmiş, sorgulama ve direnme refleksleri felç olmuş bir kitleyi yönetmek çok kolaydır. Ortak bir hakikat zemini yok edildiğinde, ahlaki denetim mekanizmaları çöker ve gücü elinde bulunduranlar için hiçbir sınır kalmaz. Bu durum, toplumsal bir felaketin sessizce kabullenilmesidir.