Bu sert kültürel ve sosyolojik eleştiri, "arabesk" kültürünün sadece bir müzik türü değil, aynı zamanda toplumu felç eden zehirli bir yaşam felsefesi olduğunu savunur. Arabesk, acıyı kutsayan, çözümsüzlüğü kabullenen ve insanın kendi hayatını değiştirme gücünü elinden alarak onu mutlak bir kaderciliğe mahkûm eden bir zihniyettir. Yazar, bu kültürü bir "kanser hücresi"ne benzeterek, umutsuzluğun ve mağduriyet psikolojisinin toplumun mücadele ruhunu nasıl sinsice yiyip bitirdiğini anlatır. İsyankâr görünmesine rağmen aslında kurulu düzene en büyük itaati sağlayan bu arabesk zihniyet, toplumun gelişmesinin önündeki en büyük psikolojik engel olarak görülmektedir.