Bu söz, gerçek ahlakın dışsal kurallara uymaktan değil, bireyin kendi içsel iradesini ve arzularını yönetebilmesinden kaynaklandığını vurgular. Felsefi olarak Immanuel Kant'ın özerklik kavramıyla doğrudan ilişkili olan bu düşünce, ahlakı dışsal bir zorunluluktan kurtarıp bireysel bir sorumluluğa dönüştürür. Bir insan sadece toplumsal baskı, ceza korkusu veya ödül beklentisiyle iyi davranıyorsa, bu eylem gerçek bir ahlaki değer taşımaz. Gerçek ahlak, kişinin kendi dürtülerinin, tutkularının ve gölgelerinin efendisi olmasıyla başlar.

Psikolojik açıdan ise bu durum, güçlü bir öz denetim ve karakter bütünlüğü gerektirir. Kendi zihnine ve arzularına hükmedemeyen bir birey, dış dünyanın ve anlık dürtülerin esiri olmaktan kurtulamaz. Ancak kendi iç dünyasında egemenlik kurabilen insan, eylemlerinin sorumluluğunu üstlenerek bilinçli ve erdemli seçimler yapabilir. Dolayısıyla ahlak, başkalarının kurallarına boyun eğmek değil, kendi vicdanının yasasını koyup ona sadık kalabilme özgürlüğüdür.