Bu söz, insan ruhunun en yüce ve aynı zamanda en kırılgan deneyimi olan sevgiye dair sarsıcı bir psikolojik gerçeği gözler önüne seriyor. Sevmek, doğası gereği savunma mekanizmalarımızı tamamen devre dışı bırakmayı ve kendimizi bir başkasına koşulsuz açmayı gerektirir. Bu teslimiyet hali, bizi dış dünyaya karşı son derece hassas ve yaralanabilir kılar. Felsefi açıdan bakıldığında, en büyük mutluluk kaynağımız olan sevgi, aynı zamanda en büyük zayıflığımız haline gelir.

Sevilen nesnenin veya onun sevgisinin kaybı ise bireyi derin bir varoluşsal çaresizliğe sürükler. Çünkü bu kayıp, sadece dışsal bir yitimi değil, aynı zamanda o sevgiyle inşa ettiğimiz kendi benliğimizin de yıkımını temsil eder. İnsan, en çok bağlandığı yerden kırılır ve sevginin yokluğu, ruhun sığınaksız kalması demektir.