II. Abdülhamid dönemine, İstibdat (Baskı) yıllarına ve o dönemin aydınları (Jön Türkler, İttihatçılar, Tevfik Fikret vb.) arasında Yıldız Sarayı'na duyulan o devasa nefrete (ve korkuya) ait tarihi bir isyan cümlesidir. Padişahı (Abdülhamid'i) Yıldız Sarayı'nda oturan, her şeyi izleyen, ülkeyi karanlığa ve hafiyeciliğe sürükleyen uğursuz bir hayvana ("baykuş") benzetir. Konuşan kişi, bu baskıcı diktatörlüğün (reşimin) devrilmemesi ("ölmemesi") halinde, imparatorluğun ve aydınlığın tamamen yok olacağını ("akıbet çok kötü") o çaresiz ama öfkeli dönemsel jargonla haykırır.