Bu söz, insanın tamamen rasyonel bir varlık olduğu yanılsamasını yıkarak derin bir psikolojik gerçeğe işaret eder. Felsefi açıdan, aklın mutlak egemenliğini sorgulayan bu düşünce, kararlarımızın arkasındaki asıl yönlendirici gücün duygularımız ve tutkularımız olduğunu savunur. Psikolojide rasyonalizasyon olarak adlandırılan bu durum, gönlün çoktan verdiği bir kararı, aklın mantıklı bahaneler üreterek meşrulaştırma çabasını açıklar.

Edebi açıdan ise akıl ve kalp arasındaki o kadim çatışma, bu tespitle kalbin mutlak zaferiyle sonuçlanır. İnsan, ne kadar mantıklı ve soğukkanlı davranmaya çalışırsa çalışsın, günün sonunda hislerinin çizdiği sınırların içinde hareket eder. Akıl, sadece gönlün arzuladığı hedeflere giden yolu inşa eden, onun isteklerini mantığa bürüyen sadık bir hizmetkardan ibarettir. Dolayısıyla insanı yöneten şey soğuk kurallar değil, kalbin fırtınalı iklimidir.