Bu söz, insanın kendi değerini dış dünyadan gelen onay üzerinden tanımlamasının yarattığı psikolojik ve felsefi esareti çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Zayıf karakterli bireyler, içsel bir pusuladan yoksun oldukları için sürekli olarak başkalarının takdirine, yani alkışa ihtiyaç duyarlar. Onlar için eylemin kendisi veya ulaşılan doğruluk değil, o eylemin toplumda yaratacağı takdir dolu yankı önemlidir. Ancak bu durum, bireyin özgünlüğünü ve yaratıcılığını yok eden tehlikeli bir tuzağa dönüşür.

Alkış bir kez nihai amaç haline geldiğinde, kişi kendi sınırlarını aşmak yerine sadece kalabalıkları memnun etmeye odaklanır. Bu noktada alkış, gelişimin ve arayışın sonu olur; çünkü dışsal onay alan zayıf ruh, daha ötesine gitme cesaretini ve entelektüel derinleşme ihtiyacını kaybederek kendi yarattığı bu sığ konfor alanında tükenir. Gerçek güç ise dışarıdan onay aramaksızın kendi yolunu çizebilmektedir.