Bu muhafazakâr ve sosyolojik eleştiri, modernleşmenin ve kapitalist sistemin geleneksel aile kurumunu nasıl yıktığına dair duyulan hüznü yansıtıyor. Eskiden "anne", sadece çocuğa bakan bir figür değil, onu ahlaken ve ilmen eğiten ilk okul ("ümmü'l medrese") olarak görülürdü. Aynı şekilde evler de yaşlıların saygı gördüğü "huzur" mekânlarıydı. Yazar, annelerin ekonomik sistem içinde işçileşmesiyle anaokullarının, aile içi bağların kopmasıyla da huzurevlerinin ortaya çıktığını savunarak; aslında bu modern kurumların birer gelişim göstergesi değil, kaybedilen insani ve ahlaki değerlerin (anne ve huzur eksikliğinin) birer telafi merkezi olduğunu vurucu bir şekilde iddia ediyor.