Bu içe dönük ve izole ruh halini anlatan psikolojik tasvir, insanın dış dünyadan tamamen kopup kendi zihninin hapsine girişini simgeler. Kişi, büyük bir travma yaşadığında, ağır bir depresyona girdiğinde veya aşırı derecede kendi düşüncelerine odaklandığında, dışarıdaki hayatın gürültüsü, insanların söyledikleri ve fiziksel gerçeklik (dış dünyanın sesleri) önemini yitirir. Tüm savaşlar, tartışmalar, kıyametler ve fırtınalar artık sadece kişinin kendi beyninin veya kalbinin içinde (kendi içinde) kopmaya başlar. Bu alıntı, insanın kendi iç dünyasında kayboluşunun ve gerçeklikten mutlak kopuşunun o sessiz ama sağır edici yalnızlığını resmediyor.