Anadolu kültüründe (veya mahalle/racon dilinde) kavgaya, zıtlaşmaya ve rekabete getirilen son derece asil ve erdemli bir kuraldır. İnsanlar arasında anlaşmazlıklar, öfke patlamaları veya siyasi çekişmeler (kavgalar) olması son derece doğaldır. Ancak bir kişinin "kalitesi", kavgada attığı yumrukla değil; olaylar bittiğinde kini bir kenara bırakıp o insanın elini sıkabilme, özür dileyebilme veya affedebilme ("barışma") erdemiyle ölçülür. Yazar; öfkesini kontrol edemeyen, kin güden ve her şeyi geri dönülmez bir düşmanlığa (kan davasına) dönüştüren sığ insanların o kavgaya hiç girmemesi gerektiğini, kavgada bile bir asalet (racon) olması gerektiğini savunur.