Bu realist ve sosyo-politik ifade, modern ulus-devlet yapısında ve bürokraside liyakatin, vatan sevgisinin ve ortak vatandaşlık bağının yerel hemşericilik ve etnik kimlik kaygılarından üstün olması gerektiğini savunur. Devletin üst kademelerinde görev yapan insanların kökenlerinin sorgulanması, toplumsal birliği zedeleyen ve yapay ayrılıklar yaratan tehlikeli bir yaklaşımdır. Önemli olan bireyin ülkesine yaptığı hizmet ve bağlılığıdır. Bu söz, toplumu yapay kimlikler üzerinden bölmeye çalışmanın ülkeye fayda getirmeyeceğini, aksine gereksiz krizlere yol açacağını rasyonel bir dille vurgular.