Bu söz, başarının dışsal ve biçimsel yönü ile içsel ve ahlaki boyutu arasındaki derin çelişkiyi gözler önüne serer. Toplumsal düzende başarı; bazen şans, tesadüfler veya geçici rüzgarlarla zahmetsizce elde edilebilir. Ancak bu durum, kişiyi gerçek anlamda nitelikli kılmaz. Psikolojik açıdan bir kazanımı hak etmek, o konumun gerektirdiği zihinsel ve ahlaki olgunluğa erişmek, süreci emekle ve vicdanla yoğurmaktır.

Felsefi bir perspektiften bakıldığında, hak edilmeyen başarı sadece taşınması zor bir yük ve her an kaybetme korkusu yaratan bir yanılsamadır. Edebi bir dille ifade etmek gerekirse, başarı bir varış noktasıyken, onu hak etmek o yolda dökülen alın terinin ve karakter asaletinin ta kendisidir. İnsan, ancak emeğiyle meşrulaştırdığı bir zirvede sarsılmaz bir iç huzura ve kalıcı bir saygınlığa ulaşabilir.