Alt/orta sınıf bir insanın (özellikle 80'li/90'lı yıllardaki Türk sineması veya devlet memurluğu kültüründe) o hüzünlü ve kısıtlı "mutluluk" tanımını yapan trajikomik bir tespittir. Yoksulluk çeken veya sistemin çarklarında ezilen bir insan için hayatın zirvesi (sağlam meslek); yaratıcılık, zenginlik veya özgürlük değil, sadece açlıktan ölmemeyi garanti eden "sigorta ve emeklilik" ile asgari bir saygınlık göstergesi olan "iki takım elbisedir". Bu söz, hayalleri devlet dairesinin duvarlarına ve ay sonunu getirme korkusuna hapsedilmiş sıradan insanın o minimal, acı ama tatminkâr özetidir.