Bu söz, analitik psikolojinin kurucusu Carl Gustav Jung’un insan ruhunun derinliklerine tuttuğu en güçlü ışıklardan biridir. İnsanın kendi iç dünyasında yüzleşmekten kaçındığı, bastırdığı veya farkına varmadığı gölge yanları, yaşamında tekrarlayan döngüler ve kaçınılmaz olaylar olarak tezahür eder. Bizler kendi bilinçdışımızın karanlık dehlizlerini aydınlatmadığımız sürece, oradaki bastırılmış korkular ve arzular davranışlarımızı, seçimlerimizi ve ilişkilerimizi görünmez bir el gibi yönetir.

Kendimizi tanıyamadığımızda, bu içsel yönlendirmenin yarattığı sonuçları dışsal bir güce, yani kadere bağlama eğilimi gösteririz. Dolayısıyla bu alıntı, bireysel özgürleşmenin ve kendi hayatının öznesi olabilmenin ancak derin bir öz farkındalıkla, yani bilinçdışını bilince taşımakla mümkün olabileceğini savunan psikolojik bir manifestodur. Kader sandığımız şey, aslında henüz keşfetmediğimiz kendimizizdir.